นี่คือประเด็น “แก่นแท้” ที่นักสะสมระดับลึกทั่วเอเชียใช้แยก
พระสะสม ออกจาก พระตลาด
ในโลกพระเครื่อง
“คนทำพิธี” สำคัญกว่า “ป้ายวัด”
1) พระคือ “พิธีกรรมที่ถูกอัดเข้าไปในวัตถุ”
พระเครื่องไม่ได้ศักดิ์สิทธิ์เพราะโลหะหรือผง
แต่ศักดิ์สิทธิ์เพราะ
ใครสวด
ใครลงอักขระ
ใครเป็นเจ้าพิธี
ใครควบคุมมวลสาร
วัด = สถานที่
แต่ เจ้าพิธี = ผู้ถ่ายทอดพุทธาคม
เปรียบเหมือน:
ครัวหรู ≠ อาหารอร่อย
เชฟคือคนกำหนดรสชาติ
2) วัดเดียวกัน แต่คนทำพิธีต่างกัน = คุณค่าต่างกัน
ในวัดเดียวกัน สามารถมีพระได้ 3 ระดับ:
| ใครเป็นเจ้าพิธี | สิ่งที่ได้ |
|---|
| พระตลาด | พระแจก / พระพาณิชย์ |
| พระผู้ช่วย | พระพิธี |
| ครูบาอาจารย์สายแท้ | พระสายครู |
ตลาดมักโฆษณาชื่อวัด
แต่นักสะสมดูว่า
“ใครเป็นเจ้าพิธี”
3) เจ้าพิธีคือ “ผู้ถือสายพุทธาคม”
พุทธาคมไม่อยู่ในกำแพงวัด
แต่อยู่ใน ตัวบุคคล
สายวัดนาประดู่เดินแบบนี้:
หลวงพ่อปาน
→ อาจารย์นอง
→ พ่อท่านพล
แม้สร้างในวัดเดียวกัน
ถ้าไม่ผ่านบุคคลในสายนี้
ก็ ไม่ใช่พระสายหลวงปู่ทวดแท้
4) ชื่อวัด “สร้างซ้ำได้” แต่สายครู “สร้างไม่ได้”
ใครก็สร้างพระในวัดดังได้
แต่ไม่มีใครสร้าง “อาจารย์นอง” หรือ “พ่อท่านพล” ได้
ดังนั้นนักสะสมระดับบนจึงซื้อ:
“คน” มากกว่า “สถานที่”
บทสรุป
ตลาดมวลชนซื้อ
โลโก้วัด
นักสะสมตัวจริงซื้อ
ลายเซ็นของครูบาอาจารย์
และเมื่อเวลาผ่านไป
พระที่แพงจริง
ไม่ใช่พระที่มาจากวัดใหญ่
แต่คือพระที่ผ่านมือ
เจ้าพิธีสายแท้